Iluzja według słownika PWN to wrażenie, że się widzi coś, czego w istocie nie ma, wiara w coś lub w kogoś albo przekonanie o czymś, niemające pokrycia w rzeczywistości a także zniekształcone widzenie lub błędna interpretacja czegoś pod wpływem silnych emocji. Co wspólnego z żużlem ma to zjawisko?

Inspiracją do napisania tych kilku zdań stał się niedawno opublikowany komunikat biura prasowego GKSŻ z przedsięwzięciami dotyczącymi szkolenia zawartymi w planie marketingowo - wizerunkowym GKSŻ na rok 2014. Zarówno nazwa dokumentu jak i jego tematyka brzmi na tyle poważnie, że postanowiłem przyjrzeć się szczegółom.

Polska Ekstraliga żużlowa nazywana najlepszą ligą świata ma nieustanne problemy wizerunkowe. Od lat mówi się o potrzebie wykreowania tzw marki polskiego żużla. Oczywiście ma być to pozytywny wizerunek, przyciągający widzów, telewizję i sponsorów. Póki co od lat właśnie dzieje się coś wręcz odwrotnego.

Przeczytałem w Internecie tekst, segregujący piszących o żużlu na zawodowców i tych co robią to za darmo czyli… grafomanów. Samo stwierdzenie niespecjalnie mnie poruszyło, bo jedni i drudzy byli, są i będą więc zauważenie ich istnienia nie jest niczym odkrywczym. Ponadto żyjemy w wolnym kraju gdzie każdy ma prawo do oceny zjawisk go otaczających. Dlaczego zatem o tym wspominam? Otóż, natknąłem się na opinię, której autor poczuł się urażony takim podziałem. Czy słusznie?

Jakiś czas temu na łamach Tygodnika Żużlowego felietonem pod takim samym tytułem wdałem się w dyskusję o sędziach. Wdałem się to może za dużo powiedziane. Napisałem a raczej przypomniałem czytelnikom jaką rolę podczas meczu sędziowie mają do wypełnienia i jakimi atrybutami powinni dysponować, aby ją prawidłowo realizować. Tylko tyle. Bez oceny istniejącej rzeczywistości i samego sędziowania. Miałem, bowiem wrażenie, że w potoku krytyki zagubiono gdzieś istotę tej funkcji.